Een dag uit ons leven....

Vandaag was het weer zover....het halfjaarlijkse bezoek aan de tandarts.Ik had mijn zoon al een week geleden verteld dat we vanmiddag naar de tandarts zouden gaan om hem hierop voor te bereiden.Bij hem is dat nodig, want door zijn gefragmenteerde denken duurt het even voordat het kwartje valt bij hem.'Bleehhh', was zijn antwoord, toen hij doorkreeg waar het over ging, 'de tandarts is stom!' 'Wat bedoel je daarmee?', vroeg ik, is de tandarts stom of het bezoek aan de tandarts? 'Na enig nadenken: 'Het bezoek aan de tandarts. Het stinkt er zo, de geluiden zijn zo scherp, de smaak van de fluorbehandeling is zooooo verschrikkelijk vies. En daarom is het stom!'

Begrijpen doe ik het wel, want voor mijn zoon zijn alle zintuiglijke prikkels veel sterker dan voor mij. Vooral als het bij hem om geur, geluid en smaak gaat.
'Ach joh, zei ik, 'het duurt hooguit een kwartiertje en dan ben je er weer voor een half jaar vanaf.' Daar had zoonlief niet van terug en gedwee wachtte hij tot vandaag met af en toe een uitroep dat de tandarts toch stom was.

Om drie uur hadden we de afspraak gepland en om kwart over twaalf haalde ik Daniel uit school. Dit was ook al een uitzondering op de normale gang van zaken, want op woensdag's wordt hij meestal door zijn persoonlijke begeleider van school gehaald.

Na de lunch begon het: 'Hoe laat gaan we naar de tandarts?'
Antwoord van mij: 'Om drie uur moeten we er zijn, dus om half drie poets jij je tanden en dan gaan we weg.'
'Wat ga je nu doen tot het zover is', vroeg ik?
'Weet ik niet', was het antwoord.
'Even gamen dan of t.v. kijken,' zei ik.'Saaaaaaai', was het antwoord. (normaal gesproken is dit bij hem helemaal niet saaaaai, maar nu blijkbaar even wel)
'Ga dan even bezig met het maken van je website', zei ik......Diepe zucht..... 'De tandarts is stom! Vet stom!'
'Hoe lang duurt het nog tot we gaan?'
'Lieverd, het is nu 1 uur, als je niets gaat doen, dan duurt anderhalf uur nog heel lang.'[i]....Zucht, zucht, zucht..... pfffffff 'Nou dan maar gamen..... zucht'. ......(paar minuten later)....'Maaaaaaam, hoe lang duurt het nog voordat we weggaan?.... De tandarts is vet stom.'

Het bovenstaande stukje is voor ons 'normaal' geworden. Dit is voor Daniel invultijd en invultijd kan gemakkelijk 'kliertijd' worden. Daniel heeft duidelijke structuur nodig en kan niet goed omgaan met verandering. Vandaag was er veel verandering: zijn begeleider was er niet en hij moest naar de tandarts (vet stom ;))

Gelukkig wordt het elke dag half drie, dus vandaag ook. Net was Daniel lekker bezig (na twee uren, pffft) met een spelletje en dan roep ik: 'Half drie, tanden poetsen en dan gaan we weg.'Weer een switch, en weer weerstand van Daniel. 'Even wachten (hoor ik de hele dag), de tandarts is stom.' (daar gaan we weer) Nu op iets doordringender toon van mijn kant: 'Daniel NU, tanden poetsen en dan gaan we.' Er komt beweging op de bank, hij doet wat ik zeg en we gaan.

Bij de tandarts ging het lang heel prima. Eindelijk had ik het idee dat we met het sociale programma iets bereikten. Daniel begroette de tandarts (hoi, met de ogen naar de vloer gericht, oke ook goed) en toen ik zei dat hij moest gaan zitten in de stoel ging dat prima. Hij durfde zelfs vragen te stellen aan de tandarts. 'Wat is tandsteen? Moet ik de beugel al (oef, ben ik als mama vergeten, zal snel de beugeltandarts bellen :$). Kan jij mijn gebit wel nakijken als ik een beugel heb?

Tja, daar komt de aap uit de mouw. Een beugel is niet leuk (ook vet stom volgens Daniel), maar stel dat je dan niet naar de tandarts hoeft. Dan zit er toch weer een klein voordeel aan. ;)Helaas voor Daniel, de tandarts kan wel goed kijken, ook met beugel.

Volgens de tandarts heeft hij goed gepoetst (ik denk daar iets anders over, ahuum) en na die vreselijke vieze fluorbehandeling springt Daniel van de stoel.
En dan..... zucht ik..... gebeurt het...Daar vervliegen al mijn mooie gedachten; ze gaan volledig in rook op.

Daniel kijkt naar een schilderij waar woorden op staan. Zoiets als: Jezus is altijd bij je oid. Ik ben aan het wachten op de nota en aan het afrekenen en ik heb Daniel geen opdracht gegeven. (stom, stom, stom van mij) Ik hoor Daniel schietgeluiden maken, dat doet hij wel vaker als hij met zichzelf geen raad weet. Dan geeft de tandarts hem een hand en daar komt het, zegt Daniel op heldhaftige toon: 'Ik heb alle vormen van Jezus doodgeschoten.' (onze tandarts is errrruggg gelovig!)
Ik zeg maar snel dat zoiets niet kan, want Jezus is al geest. 'Nou', zegt zoonlief, 'alle Jezusgeesten heb ik ook doodgemaakt.'
Snel geef ik met een kop zo rood als een tomaat de tandarts een hand en loop met Daniel naar buiten. Verbijsterd ben ik! In mijn gedachten loop ik de film van de afgelopen uren nog eens na. Wat heeft hem op het idee gebracht om dit te zeggen? Op het doek stond het woord Jezus. En natuurlijk had Daniel weer zo'n schietspelletje gedaan. Hij heeft als 'held' van het dagelijks bestaan deze twee bij elkaar opgeteld. En met al die fragmenten in je hoofd die nooit een overzicht vormen kan dit dus zomaar gebeuren.

We lopen naar de auto en onderweg brabbelt Daniel hele interessante dingen. Soms is hij ook heel geniaal in zijn uitspraken.Voor mij af en toe onbegrijpelijk: Hoe kan een kind die zo intellectueel is, zulke onnozele uitspraken doen? Ik vond het gewoon dom van hem op dat moment, ondanks dat ik best snap hoe het werkt in zijn hoofd. Op ietwat pinnige toon heb ik hem duidelijk gemaakt, dat hij een volgende keer in zijn puzzeltijd, beter zijn mond kan houden. Ook het woord 'respect' vliegt mijn mond nog uit en dan is mijn lezing klaar.
Met het hoofd en ogen naar de grond gericht loopt Daniel naast mij en zegt niets meer. Enigszins kriegel dacht ik: "Zo, je kan je mond wel houden, nu nog op het juiste moment."

Eenmaal thuisgekomen is Daniel maar even uit mijn buurt gebleven. Hoewel dit eigenlijk niet eens een bijzondere dag is uit ons leven, want zo ziet ons leven er elke dag uit, was ik toch behoorlijk uitgeput. Soms lijkt het wel of ik net zo puzzel als hij: alles voordenken, bedenken, nadenken.
Achteraf kan ik er trouwens wel om lachen hoor! ;)
Gelukkig is het bijna donderdag. Een nieuwe dag, een schoon en nieuw begin.

Wat doe ik Nu?

Op dit moment staat mijn jongste zoon centraal in mijn leven. Hij heeft het syndroom van Asperger.Ik heb mij voorgenomen om hem een goed leven te laten hebben. Daarom zet ik mij in als bestuurslid van het NVA (Ned. Ver. van Autisme), ik ben bezig met een boek over ons leven en daarbij zeer bruikbare technieken. Mijn werk als trainer en coach verplaatst zich hierdoor steeds meer richting zorgcentra etc. Tevens heb ik een grote adviserende rol bij jeugdhulp, dagzorg en Renn4 als het om autisme gaat.