Een beetje nerveus wachtend is het op een zonnige middag in april zover. De wagen van de journaliste stopt bij ons voor het huis om Daan te interviewen over onderwijs en autisme. Daan zou zo graag naar het gewone onderwijs willen en wil graag normaal behandeld worden. Hij vindt zichzelf normaal en met een paar aanpassingen hier en daar zou het volgens ons als ouders ook kunnen lukken. Het speciaal onderwijs denkt hier anders over met als gevolg een ‘advies’ voor het voortgezet speciaal onderwijs (VSO). Dit ‘advies’ blijkt bindend te zijn, wat betekent dat je verplicht bent dit zogenaamde advies op te volgen.
Toen er een mogelijkheid was om ons verhaal op tv te vertellen, hebben wij dit dan ook van harte aangenomen.
Van tevoren had Daan de vragen op papier gekregen, zodat hij zich goed kon concentreren op zijn antwoorden. Toen de journaliste vroeg waar Daan geïnterviewd wilde worden, was hij heel resoluut: lekker op de bank want dan kon hij stiekem zijn papieren op de tafel voor hem uitspreiden en dan wist hij zeker dat hij het interview goed kon doen.
Het gesprek met de journaliste liep gesmeerd, het was alsof Daan al veel vaker een interview had gegeven. Heel stiekem keek hij af en toe naar zijn papieren zonder deze echt te lezen
De journaliste stelde de vraag wat Daan er van vond dat hij niet naar een gewone school kon. [i]“Stom”[/i], was zijn antwoord. [i]“Ze denken zeker dat ik problemen geef omdat ik van het speciaal onderwijs kom. Maar ik ben niet gek hoor. Ik ben intelligent!”[/i]
“En wat voel je dan als zij dat denken?”, vraagt de journaliste door.
Hier kneep ik hem een beetje, want die vraag had zij niet op papier gezet, maar ook deze vraag kon Daan goed beantwoorden: [i]“Dan voel ik mij alleen. Ik voel mij buitengesloten.”[/i]
Het is het antwoord van Daan dat ik zo goed ken en het antwoord steekt in mijn hart. Hij wil zo graag ergens bij horen.
Hij durft geen antwoord te geven wanneer zijn vroegere klasgenoten van de gewone basisschool vragen waar hij naartoe gaat na de zomer. Daan schaamt zich vaak voor zijn school en speciaal zijn vindt hij alleen maar leuk wanneer hij iets toont waar hij heel goed in is. Maar speciaal zijn is niet leuk wanneer je buitengesloten wordt.
Een ‘gevangen’ leven omdat de maatschappij dat zo bepaalt.
Ik vond het als moeder zo pijnlijk toen Daan graag naar de open dagen wilde van de V.O. scholen om te kijken hoe het daar was en zijn keuze te mogen maken. Andere kinderen spraken enthousiast over hun eventuele toekomstige school. Daan staarde dan voor zich uit en zei niets. Hij heeft niet de vrijheid van keuze, zeker niet als het om speciaal onderwijs gaat.
En daarom deze tv. opname voor beter onderwijs voor kinderen met autisme.
Na drie keer uitstel van de uitzending was het eindelijk zover, de uitzending was op donderdag 16 juni jl.
Glunderend kijkt Daan naar zichzelf op de televisie. “Nou word ik beroemd”, roept hij.
En ik? Veel gaat er door mij heen terwijl ik kijk naar het programma. Hoe vaak hebben wij al het lid op onze neus gehad de afgelopen jaren? Maar een ander gevoel overheerst tijdens het kijken. Ik voel mij trots op mijn groter wordende puberende schat, die voor mij zo bijzonder is en een wonder. Gewoon bijzonder!
