Het bestuur van de Nederlandse Vereniging voor Autisme regio Friesland organiseert in november in samenwerking met de openbare bibliotheek Smallingerland de volgende activiteiten in Drachten:
Donderdag 5 november 2009
• Autisme in relatie tot onderwijs
Het Steunpunt Autisme Noord geeft informatie over autisme en onderwijs. In de inleiding wordt verteld over de werkzaamheden van het Steunpunt. Kenmerken uit verschillende leeftijdsfasen komen aan bod van peuter tot puber. De mogelijkheden voor ondersteuning in het onderwijs worden toegelicht met tips en (voor)beelden.
Over het Steunpunt Autisme Noord
Het Steunpunt Autisme Noord is een laagdrempelige voorziening voor iedereen met vragen over onderwijs aan leerlingen met een diagnose of een sterk vermoeden van een autisme spectrum stoornis (ASS). Sinds augustus 2007 werken de voorheen vijf regionale expertise centra van de
drie noordelijke provincies samen in één netwerk met in elke provincie een fysiek steunpunt.
De website van dit Steunpunt Autisme Noord is www.autismenoord.nl.
Donderdag 19 november 2009
• Vragen en antwoorden rond autisme
Baukje van Kesteren zal informatie geven over autisme, wat dit betekent voor de mensen zelf en hun omgeving. Na deze inleiding zal een forum van ervaringsdeskundigen antwoord geven op uw vragen.
Over Baukje van Kesteren
Baukje Jacoba van Kesteren (1950) studeerde in 1987 af als persoonlijkheidspsycholoog, waarna zij een aantal jaren werkzaam was als onderwijskundig onderzoeker. Rond haar vijftigste ontdekte zij dat zij een aan autisme verwante stoornis had. Dit verklaarde een groot deel van de problemen waarmee ze al lange tijd geconfronteerd werd, en die tot dan toe zowel onbegrijpelijk als onoplosbaar hadden geleken. Onder andere om meer bekendheid te geven aan het verschijnsel autisme bij normaal begaafde volwassenen, schreef zij het boek “Een gat waar je hart zit. Eenzaamheid bij mensen met autisme”. Haar website is te vinden op www.delachendepanda.nl.
Donderdag 26 november 2009
• Filmavond: BenX
Ben is anders. Zijn leven zit vol vreemde rituelen. Hij lijkt te leven in zijn eigen universum, dat zich voor meer dan de helft afspeelt in de wereld van online computergames. In de echte, harde wereld van een technische school is het leven voor hem een dagelijkse hel, met twee kerels die hem het leven bijna letterlijk onmogelijk maken.
Ben heeft een plan. Een plan van één woord: moord!
Dan komt zijn internetvriendin Scarlite in zijn leven. Dat behoorde niet tot het plan.
Daarnaast zal de NVA regio Friesland op zaterdag 31 oktober en zaterdag 14 november ’s middags aanwezig zijn met een stand in de bibliotheek.
De activiteiten vinden plaats in de openbare bibliotheek Smallingerland.
Adres: Museumplein 1, 9203 DD DRACHTEN, 0512 512680
Aanvang: 20.00 uur (zaal open 19.30 uur).
Kosten: € 4,00 (Leden NVA/bibliotheek), € 5,00 (niet leden)
Opgave van te voren per E-mail bij de NVA regio Friesland:
nvafryslan@live.nl of SMS naar 06 11354298.
dinsdag 20 oktober 2009
Kenmerken van autisme bij baby's en peuters
Vroege signalen van autisme
- Weinig/niet praten of laat praten; De verschillen zijn best groot bij ASS. Een kind met klassiek autisme zal niet tot weinig spreken, een kind met Asperger kan laat gaan praten, net als PDD-NOS. Maar dat hoeft niet! Een opvallend kenmerk vind ik zelf: praten over objecten i.p.v. mama, papa. Wel: bal, auto etc.
- Geen (duidende) gebaren maken; (bijvoorbeeld: wijzen naar een speelgoedje welke niet in hun buurt ligt, zodat je dan als ouder kunt pakken voor je kind)
- Geen of juist overmatig oogcontact; (bijvoorbeeld: kind kijkt weg wanneer je hem/haar aankijkt, of het kind blijft voortdurend kijken, soms lijkt het meer op staren met een glazige blik)
- On- of overgevoeligheid van bepaalde zintuigen; (bijvoorbeeld: veel visuele prikkels en auditieve prikkels, overgevoelig voor aanrakingen en wat je vaak ervaart is een ondergevoeligheid van het evenwichtssysteem)
- Weinig of alleen extreme gezichtsuitdrukking; (of lachen, huilen, terwijl er niets te lachen/huilen valt)
- Lang uitblijven van sociale lach (meestal is de eerste keer rond de zes weken)
- Weinig belangstelling voor andere kinderen of reacties van hen; (andere kinderen worden als objecten beschouwd en als iets mechanisch)
- Echolalie; (dit is papegaaien, de meeste kinderen leren zo praten, iemand met autisme blijft dat doen. De taal wordt gebruikt, niet begrepen)
- Begrijpen en opvolgen van opdrachtjes; (zie mijn verhaal over verstoppertje spelen)
- Ontbreken van pogingen om aandacht op de ander te richten; (dit heet in vakjargon: het ontbreken aan wederkerigheid in de relatie)
- Ja- of neen-schudden; (meestal blijft dit achterwege of andersom gedaan, dus nee schudden, terwijl ja bedoeld wordt)
- Beperkte omgang met speelgoed (constructief speelgoed, zoals Lego en legpuzzels zijn vaak favoriet. Er wordt niet echt gespeeld met speelgoed, het is meer iets construeren of (dat maakten wij veel mee) vernietigen, stuk maken zonder opzet)
- Preoccupaties ontstaan meestal pas op latere leeftijd. (Hiermee wordt bedoeld, dat kinderen/mensen met ASS helemaal bezet kunnen worden door één ding; ze gaan daar volledig in op, bijv. Games spelen op de p.c.)
- Weinig/niet praten of laat praten; De verschillen zijn best groot bij ASS. Een kind met klassiek autisme zal niet tot weinig spreken, een kind met Asperger kan laat gaan praten, net als PDD-NOS. Maar dat hoeft niet! Een opvallend kenmerk vind ik zelf: praten over objecten i.p.v. mama, papa. Wel: bal, auto etc.
- Geen (duidende) gebaren maken; (bijvoorbeeld: wijzen naar een speelgoedje welke niet in hun buurt ligt, zodat je dan als ouder kunt pakken voor je kind)
- Geen of juist overmatig oogcontact; (bijvoorbeeld: kind kijkt weg wanneer je hem/haar aankijkt, of het kind blijft voortdurend kijken, soms lijkt het meer op staren met een glazige blik)
- On- of overgevoeligheid van bepaalde zintuigen; (bijvoorbeeld: veel visuele prikkels en auditieve prikkels, overgevoelig voor aanrakingen en wat je vaak ervaart is een ondergevoeligheid van het evenwichtssysteem)
- Weinig of alleen extreme gezichtsuitdrukking; (of lachen, huilen, terwijl er niets te lachen/huilen valt)
- Lang uitblijven van sociale lach (meestal is de eerste keer rond de zes weken)
- Weinig belangstelling voor andere kinderen of reacties van hen; (andere kinderen worden als objecten beschouwd en als iets mechanisch)
- Echolalie; (dit is papegaaien, de meeste kinderen leren zo praten, iemand met autisme blijft dat doen. De taal wordt gebruikt, niet begrepen)
- Begrijpen en opvolgen van opdrachtjes; (zie mijn verhaal over verstoppertje spelen)
- Ontbreken van pogingen om aandacht op de ander te richten; (dit heet in vakjargon: het ontbreken aan wederkerigheid in de relatie)
- Ja- of neen-schudden; (meestal blijft dit achterwege of andersom gedaan, dus nee schudden, terwijl ja bedoeld wordt)
- Beperkte omgang met speelgoed (constructief speelgoed, zoals Lego en legpuzzels zijn vaak favoriet. Er wordt niet echt gespeeld met speelgoed, het is meer iets construeren of (dat maakten wij veel mee) vernietigen, stuk maken zonder opzet)
- Preoccupaties ontstaan meestal pas op latere leeftijd. (Hiermee wordt bedoeld, dat kinderen/mensen met ASS helemaal bezet kunnen worden door één ding; ze gaan daar volledig in op, bijv. Games spelen op de p.c.)
Verstoppertje
Een vroeg signaaal van ASS?
Het is bedtijd en onze zoon is in de badkamer bezig met zijn ritueel voor de nacht, terwijl hij mij voor het laatst gezien heeft op de overloop. Ik maak van deze tijd meestal nog even gebruik om wat rommel op te ruimen. Op mijn eigen slaapkamer doe ik het licht aan en kijk ondertussen nog even televisie. Nadat Daan klaar is en al bij de trap staat om naar zijn kamer te vertrekken, roept hij: ‘Mama, waar ben jij?’
Ik roep naar hem: ‘Ik ben hier.’
‘Waar is dat hier dan?’
‘Hier, in mijn slaapkamer,’ antwoord ik.
‘Oh, daar ben jij dus…’ zegt Daan.
Ik dacht dat de signalen duidelijk waren: licht aan, televisie aan. Maar voor Daan is dat niet zo. Hij gaat er dan niet automatisch vanuit dat ik daar dan ook zal zijn.
Door mijn hoofd flitst een herinnering aan het spelen van ‘verstoppertje’ een aantal jaren terug:
Onze zoon toonde niet veel initiatief bij het ontwikkelen van spel in zijn peutertijd en daarom dachten wij als ouder dat wij er goed aan deden om hem te leren spelen. Zo wilden wij hem ‘verstoppertje’ leren.
Wij leerden hem tot 10 tellen (dat kon hij in een paar seconden) en wij verstopten ons.
Maar..... Daan zocht in eerste instantie niet. Hij bleef op zijn plek staan en keek in de rondte, zag je niet, en begon dan te roepen: 'Waar ben jij?'
Na tig aantal keren uitleggen, kregen we het voor elkaar dat hij begon te 'zoeken'
Wij riepen hem dan vanaf onze verstopplek en langzamerhand (heel langzaam) kon hij ons na veel geluid maken en handen wapperen, vinden.
En nu komt het: opnieuw speelden we verstoppertje. Daan wilde perse tellen en zoeken en, logisch voor mij, dan verstop je je op een andere plaats.
Maar voor Daan was dát dus niet te begrijpen!!!
Hij dacht mij te vinden op de plek waar hij mij de vorige keer ook had gevonden.
Heel verbaasd was hij dat ik daar niet was en mij niet kon vinden op de nieuwe verstopplek, terwijl ik toch makkelijk te vinden zou zijn, dacht ik, want ik gaf n.l. allerlei signalen, geluiden, stak mijn hand uit, mijn hoofd enzovoort. Maar hij begreep de betekenis van die signalen niet.
Ook als hij zichzelf verstopte, verstopte hij zich op de plek, waar ik mij eerder had verstopt en hij was heel verbaasd dat ik hem zomaar vond.
Inmiddels begrijpt Daan de regels van het spelletje verstoppen, maar zijn moeder vinden in haar slaapkamer, terwijl ze dat niet heeft gezegd, blijft ondanks voor ons duidelijke signalen, voor hem nog steeds heel lastig.
Het is bedtijd en onze zoon is in de badkamer bezig met zijn ritueel voor de nacht, terwijl hij mij voor het laatst gezien heeft op de overloop. Ik maak van deze tijd meestal nog even gebruik om wat rommel op te ruimen. Op mijn eigen slaapkamer doe ik het licht aan en kijk ondertussen nog even televisie. Nadat Daan klaar is en al bij de trap staat om naar zijn kamer te vertrekken, roept hij: ‘Mama, waar ben jij?’
Ik roep naar hem: ‘Ik ben hier.’
‘Waar is dat hier dan?’
‘Hier, in mijn slaapkamer,’ antwoord ik.
‘Oh, daar ben jij dus…’ zegt Daan.
Ik dacht dat de signalen duidelijk waren: licht aan, televisie aan. Maar voor Daan is dat niet zo. Hij gaat er dan niet automatisch vanuit dat ik daar dan ook zal zijn.
Door mijn hoofd flitst een herinnering aan het spelen van ‘verstoppertje’ een aantal jaren terug:
Onze zoon toonde niet veel initiatief bij het ontwikkelen van spel in zijn peutertijd en daarom dachten wij als ouder dat wij er goed aan deden om hem te leren spelen. Zo wilden wij hem ‘verstoppertje’ leren.
Wij leerden hem tot 10 tellen (dat kon hij in een paar seconden) en wij verstopten ons.
Maar..... Daan zocht in eerste instantie niet. Hij bleef op zijn plek staan en keek in de rondte, zag je niet, en begon dan te roepen: 'Waar ben jij?'
Na tig aantal keren uitleggen, kregen we het voor elkaar dat hij begon te 'zoeken'
Wij riepen hem dan vanaf onze verstopplek en langzamerhand (heel langzaam) kon hij ons na veel geluid maken en handen wapperen, vinden.
En nu komt het: opnieuw speelden we verstoppertje. Daan wilde perse tellen en zoeken en, logisch voor mij, dan verstop je je op een andere plaats.
Maar voor Daan was dát dus niet te begrijpen!!!
Hij dacht mij te vinden op de plek waar hij mij de vorige keer ook had gevonden.
Heel verbaasd was hij dat ik daar niet was en mij niet kon vinden op de nieuwe verstopplek, terwijl ik toch makkelijk te vinden zou zijn, dacht ik, want ik gaf n.l. allerlei signalen, geluiden, stak mijn hand uit, mijn hoofd enzovoort. Maar hij begreep de betekenis van die signalen niet.
Ook als hij zichzelf verstopte, verstopte hij zich op de plek, waar ik mij eerder had verstopt en hij was heel verbaasd dat ik hem zomaar vond.
Inmiddels begrijpt Daan de regels van het spelletje verstoppen, maar zijn moeder vinden in haar slaapkamer, terwijl ze dat niet heeft gezegd, blijft ondanks voor ons duidelijke signalen, voor hem nog steeds heel lastig.
Abonneren op:
Posts (Atom)