Er gaat geen dag voorbij of wij hebben thuis wel een spraakverwarring. Zo kwam Daan uit school met een brief waarin stond dat de kinderen dit jaar met Sinterklaas een ‘lotje’ moesten trekken, dan zou er een cadeautje gekocht moeten worden en vervolgens leek het een leuk idee om een ‘surprise’ te maken met een gedicht.
Daan kwam niet zo enthousiast over en ik vroeg hem of hij wist wat er in de brief stond.
“Ja hoor en juf heeft ook verteld wat de bedoeling was,” zei hij. “Maar die ‘surprise’ (hij sprak het Engelse woord ‘surprise’ uit) hoeven wij niet te maken, zei juf.”
Ik keek hem verwonderd aan, las de brief nogmaals waarin toch duidelijk vermeld stond dat het de juffen van zijn afdeling leuk leek om ‘surprises’ te maken. Ik had de brief nog niet uitgelezen of Daan riep verbaasd uit: “Ik snap er eigenlijk niets van. Wat bedoelen ze nu eigenlijk? Wat is eigenlijk een ‘lotje’ mama? En waarom ‘trek je een lotje’? Ik snap het echt niet en juf wil mij weer eens niet geloven!”
Hij had de opdrachten dus niet helemaal begrepen en daarom was hij niet enthousiast.
“En die surprise hoeft niet, ik maak wel een gedicht en dat is ook goed hoor.”
“Maar een surprise maken kan ook heel leuk zijn,” zei ik vrolijk.
Daan bleef bedenkelijk kijken, de grond was inmiddels interessanter dan ik.
“Ohhhh, ik denk dat ik jou begin te snappen Daan, want volgens mij zal ik jou maar eens uitleggen wat de woorden ‘lotje’ en ‘surprise’ betekenen.”
Daan pakte een verfrommeld papiertje uit zijn schooltas waar een naam van een klasgenoot op stond en wat het kind wilde hebben: Chocolade voor vier Euro!
“Dit is nou het ‘lotje’,” probeerde ik uit te leggen. “En als je een surprise maakt, dan maak je er iets moois, leuks of iets geks van, door er een verpakking omheen te maken wat iets anders is dan de inhoud.”
“Jaaah, dat snap ik, dus koop ik een paar lekkere dingen van chocola en dan laat ik dat inpakken met een mooi papiertje en dan kies ik geen Sinterklaaspapier maar een glimmend papiertje of zo,” zei Daan al iets vrolijker.
Nou ja, dat was natuurlijk niet helemaal de bedoeling, alhoewel ik een lach niet kon onderdrukken. Gelukkig ging Daan die middag naar het Atelier om kunst te maken en ik zou met de begeleiding bespreken wat zij voor ons zouden kunnen betekenen en of zij samen met Daan een surprise wilden maken.
“Toch vreemd hoor, chocolade kopen voor vier Euro, dat is toch helemaal geen verrassing?” ging Daan door.
“Ja maar die persoon die jij op dat papiertje hebt staan weet toch niet van wie hij of zij iets krijgt?” vroeg ik.
“Oeps, nou ik snapte niet dat toen ik dat papiertje in mijn handen kreeg, dat dát nou het ‘lotje’ was, en toen sprak ik hardop uit wat er op dat papiertje stond. Ik vond het ook al zo raar en juf keek mij wat boos aan en zei dat ik dat niet had moeten doen. Ik begreep het echt niet. En er staat ook maar één ding op wat ik moet kopen, dat is dan toch geen verrassing? Die jongen weet toch al wat hij krijgt, dat heeft hij namelijk zelf opgeschreven.”
Tegen zo’n statement kon ik niet op. Intussen vroeg ik mij af wat zoonlief zelf had opgeschreven als cadeau en ook vroeg ik mij af of hij meer dan één cadeau had kunnen bedenken. Zijn antwoord hierop was: “Ik heb vier Euro gevraagd! En toen zei juf dat ik nog iets anders moest bedenken wat ik zou willen hebben en opnieuw zei ik dat ik vier Euro wilde hebben. Ik kán niets anders bedenken!”
“Nou, dat is toch ook geen verrassing, jij weet toch ook wat je zult gaan krijgen?”
Daan: “Dat bedoel ik nou, er is toch helemaal niets aan? Bovendien, iedereen weet dat hij of zij iets krijgt voor vier Euro. Dan kun je dat net zo goed zelf even gaan kopen?”
’s Middags kwam Daan met een enorme grijns op zijn gezicht thuis uit het Atelier. In zijn armen had hij een enorme doos die aan de ene zijde heel mooi ingepakt was en aan de andere kant verdacht veel op een doos chips leek. “Zo, ik zal de klas eens laten zien dat ik weet wat een ‘surprise’ is en ik denk dat ik zeker ook de grootste surprise heb gemaakt.”
Heel vrolijk vertelde hij er nog bij dat er een dubbele bodem in de doos zat waarin de chocolade verstopt was, dat de doos verder volgepropt zat met kranten en ingepakte stenen, dat zijn klasgenoot waarschijnlijk zou geloven dat hij chips kreeg omdat dat op de doos stond en dat hij de chocola nooooit zou vinden. Ook het gedicht ontbrak niet.
Nu ik er aan terug denk moet ik nog steeds lachen want in de eerste zin van het gedicht stond vermeld dat er chocolade te vinden was in de doos en dat het nog wel eens wat zoektijd zou kosten om die chocolade te vinden.
Hoezo verrassing?
